Tijdens de jaarmarkt in de zomer van 2025, was Museum Of Humanity aanwezig. In het kader van 100 jaar kerkgebouw met het thema : “Laadpunt van de ziel” wilden we de waardigheid van elk mens aan het licht brengen.
Er stond een zwarte tent op het plein. Hierin werden steeds twee mensen uitgenodigd om tegenover elkaar te gaan zitten en elkaar goed in de ogen te kijken. Wat zie in de ogen van de ander, wat komt er in je op… wat doet het met jou zelf? Na een aantal minuten mocht je elkaar een compliment geven.
Er zijn prachtige portretten gemaakt van voorbijgaande mensen. Van bekende en onbekende gezichten. Van jonge en oudere gezichten. Van unieke gezichten, van meesterwerken.
Dit jaar geven we deze gezichten een podium tijdens onze vieringen. Niet omdat deze mensen bijzonder zijn, maar omdat ze uniek zijn. Uniek in hun levensverhalen, uniek in hun zijn. Want voor God ben jij een meesterwerk. Met welke ogen kijk jij?
Bij elke presentatie van een portret klinkt er een gedicht van Mirjam Kompier. Bij de presentatie van het eerste portret werd het dedicht “Door jou ogen” gelezen. Nadien is er tot op heden bij elk portret weer een nieuw gedicht gemaakt.
Klik hier om ‘Door jou ogen’ te lezen.
Van alle gemaakte portretten zal het aankomende jaar na de presentatie in de viering een korte melding staan in onze nieuwsbrief. Daarnaast zal op deze pagina een link worden geplaatst.
Het meest recent gepresenteerde portret staat bovenaan.
Francis: ‘Bij de Johannes de Doper voelde ik: ik hoor erbij’Al 68 jaar maak ik deel uit van de Johannes de Doper. Toen ik twintig jaar was, koos ik er bewust voor om actief betrokken te raken. Als jonge vrouw was ik vrij teruggetrokken en vond ik sociale contacten niet gemakkelijk. Juist in de kerk ervoer ik iets bijzonders: ik hoor erbij. Dat gevoel gaf mij het vertrouwen om mijn stem meer te laten horen en mij als mens te ontwikkelen. Daar kijk ik met grote dankbaarheid op terug.
Op de golven van het Tweede Vaticaans Concilie, was pastor Fik de Bruijn een belangrijke inspirator voor mij. Ook de liederen van Huub Oosterhuis raakten mij diep. Dit alles leidde tot een Hbo-opleiding als sociaal werkster, die gestoeld was op theologie.
Niet alleen de kerk heeft bijgedragen aan mijn persoonlijke groei. Ook mijn werk heeft mij gevormd. En bovenal is mijn relatie met man Hans een belangrijke ontwikkelbron. Door zijn eenvoud en ontspannen houding kan ik helemaal mijzelf zijn. Onze relatie heeft bewezen; van schuring komt glans!
In de kerk, tijdens mijn werk en bij mijn man vind ik steeds weer nieuwe kracht. Zij zijn voor mij als een laadpunt voor mijn ziel.
“Ik kom uit een heel liefdevol gezin. Ons huis stond altijd voor iedereen open.
Mijn vader nam vaak collega’s van zijn werk mee naar huis.
Als mijn ouders boodschappen op de markt aan het doen waren, dan nodigde hij marktkooplieden uit om bij ons te komen eten. Dat ben ik gewend en daar voel ik me happy bij. Het was vanzelfsprekend dat je iets voor een ander doet zonder er iets voor terug te verwachten.
Zelf heb ik die openheid ook, ik ben heel erg naar buiten gericht. Toen ik mijn huidige partner leerde kennen, moest hij daar wel aan wennen. Hij komt uit een oerdegelijk Hollands gezin. Als mensen bij ons komen eten, zegt hij altijd tegen me: ‘Doe de helft er maar vanaf, want we hebben zat’. Ik kan voor een heel bataljon eten maken. Mijn vriezer zit altijd helemaal vol. Elk huisje heeft zijn kruisje, dat is bij ons ook zo. Mijn zus overleed toen ze dertig was. Sindsdien heb ik zoiets van ‘pluk de dag’, en je moet je nergens druk om maken. Ik zie wel wat er op mijn pad komt. Contact met mensen vind ik heel belangrijk. Dat geeft me energie en daar haal ik mijn voldoening uit.”
Margie werkt als vrijwilliger bij de EHBO en bij een ontmoetingscentrum voor mensen met
geheugenverlies.
Dit portret werd gepresenteerd in de viering van 26 juli 2026 en er was ook weer een mooi speciaal geschreven gedicht dat ook werd voorgedragen door Mirjam Kompier. U kunt het hier lezen
Marco: ‘Ik wil God wel knuffelen, maar hoe moet ik dat doen?’“God is mijn talisman. Het geloof is mijn basis, mijn troost, houvast en steun. Ik heb heel veel zegeningen en daar ben ik heel dankbaar voor.
In 2021 heb ik een hersenbloeding gehad, daardoor heb ik nu geen ‘filter’ meer. Ik kan alles nog. Het is gewoon een wonder dat ik er zo goed ben uitgekomen. Als mens kun je het verschil maken.
Als ik in mijn vrije tijd over straat rijd en ik zie er een stoeptegel uit liggen, dan maak ik een foto en attendeer ik de gemeente erop.
Ieder mens is een meesterwerk. Is dat een ‘open deur’ als je in God geloofd? Daar valt over te twisten. Wie in ieder geval bereid was zich ‘voor even’ een meesterwerk te voelen, was Else Marie. Zij liet zich tijdens de jaarmarkt portretteren. Gewoon omdat zij, in Gods ogen, een meesterwerk is.
Tijdens de woord- en gebedsvieringen geven we de aankomende tijd aandacht aan alle mooie meesterwerken die tijdens de jaarmarkt zijn geportretteerd. We dragen tijdens deze viering ook een gedicht voor. Zie hieronder het gedicht van zondag 26 april 2026.
Paasochtend
Wat hebben we aan het Licht van Pasen
Wanneer we een ander het licht in de ogen niet gunnen
Heus mijn buurman wel en mijn vriend
Maar niet degene die dat niet verdiend
De luilak, de grootbek, de crimineel
Daarvan zijn er toch veel te veel?
Of valt er ook met andere ogen te kijken
Naar mensen die niét zo op mij lijken
Naar mensen met een andere waarheid dan die van mij
Schijn dáar eens wat Licht bij
Wat zie ik dan, wat zie ik dan?
In die andere waarheid die mij zo raken kan
Wie zie ik dan?
Geschreven op Paasochtend 2026
Mirjam Kompier
