Tijdens de jaarmarkt in de zomer van 2025, was Museum Of Humanity aanwezig. In het kader van 100 jaar kerkgebouw met het thema : “Laadpunt van de ziel” wilden we de waardigheid van elk mens aan het licht brengen.
Er stond een zwarte tent op het plein. Hierin werden steeds twee mensen uitgenodigd om tegenover elkaar te gaan zitten en elkaar goed in de ogen te kijken. Wat zie in de ogen van de ander, wat komt er in je op… wat doet het met jou zelf? Na een aantal minuten mocht je elkaar een compliment geven.
Er zijn prachtige portretten gemaakt van voorbijgaande mensen. Van bekende en onbekende gezichten. Van jonge en oudere gezichten. Van unieke gezichten, van meesterwerken.
Dit jaar geven we deze gezichten een podium tijdens onze vieringen. Niet omdat deze mensen bijzonder zijn, maar omdat ze uniek zijn. Uniek in hun levensverhalen, uniek in hun zijn. Want voor God ben jij een meesterwerk. Met welke ogen kijk jij?
Bij elke presentatie van een portret klinkt er een gedicht van Mirjam Kompier. Bij de presentatie van het eerste portret werd het dedicht “Door jou ogen” gelezen. Nadien is er tot op heden bij elk portret weer een nieuw gedicht gemaakt.
Klik hier om ‘Door jou ogen’ te lezen.
Van alle gemaakte portretten zal het aankomende jaar na de presentatie in de viering een korte melding staan in onze nieuwsbrief. Daarnaast zal op deze pagina een link worden geplaatst.
Het meest recent gepresenteerde portret staat bovenaan.
“Ik vind het heel belangrijk om zorg te dragen voor de mensen die me dierbaar zijn: mijn vriendin, familie. Ik krijg er energie van als ik zie dat zij daar blij van worden en als dat hun goed doet.
Ik ben echt een gevoelsmens. De vragen die ik mezelf vaak stel zijn: Hoe is het voor mij? en: Wat vind ik er zelf van? Ik luister naar wat mijn ik van binnen zegt om te weten of mijn gevoel goed zit. Daar haal ik vertrouwen en hoop uit.
Afgelopen jaar heb ik iets heftigs meegemaakt en daar bleef ik last van houden. Eerst dacht ik dat ik te overbezorgd was, maar het ging niet weg. Ik heb besloten dat ik er iets mee moet doen om verder te kunnen met mijn leven. Dit is een goed voorbeeld van waar mijn gevoel me niet in de steek heeft gelaten.”
Ewald werkt bij een overheidsinstantie en houdt van sporten.
Klik hier voor het gedicht van Mirjam Kompier (volg)
Hans: ‘Alles komt goed’Ik ben wat je noemt een jobhopper geweest. Wanneer het werk te lang hetzelfde bleef, raakte ik verveeld. Mijn loopbaan is dan ook allesbehalve rechtlijnig geweest. Ik werkte achtereenvolgens als assistent-account, jongerenwerker, ICTer en uiteindelijk als ZZP-er er in allerlei financiële functies.
Het vinden van het juiste werk is een zoektocht geweest en om eerlijk te zijn is dit ook nooit echt gelukt.
Als ik terugkijk, heeft de wisseling van school (van HBS naar ULO) voor een kentering gezorgd. Van verlegen jochie werd ik in één keer populair.
Op de sociale academie heb ik mij verder ontwikkeld als persoon. Daar ben ik, mede dankzij de mensen om mij heen, verder gegroeid. Kenmerkend aan mij is mijn optimisme; ik vertrouw er altijd op dat dingen goedkomen.
Uitdagingen zoeken en me blijven ontwikkelen zijn voor mij een manier om op te laden. Het vertrouwen dat alles goed komt, vormt hiervoor de basis. Onlangs maakte ik een reis van een maand zonder mijn vrouw. “Het is nooit saai met Hans”.
Tijdens deze viering was er een door Mirjam Kompier geschreven en door haar gelezen gedicht: Levensmotto
“Ik ben graag bezig in onze moestuin. Ik hou van kokkerellen met onze eigen biologische groente en van mensen samenbrengen om samen te eten. Daar krijg ik vanbinnen een warm gevoel van.
Afgelopen jaren heb ik veel uitdagingen gehad in het omgaan met stress. Ik leg mezelf snel te veel druk op door mijn gedachten. De tuin helpt me om ‘uit m’n hoofd te komen’ en meer in het moment te leven, al leg ik ook dan de lat voor mezelf soms erg hoog. Ik ben aan het leren hoe ik hiermee kan omgaan. Wat daarbij helpt? Als ik ergens meer de tijd voor neem, lukt het soms om er ook echt ontspanning in te vinden.
In deze tijd kunnen we heel veel, we hebben alle mogelijkheden. We kunnen de hele wereld over reizen. Gelukkig zijn met wat je hebt en zien wat er in de buurt om je heen is, helpt mij ook dichter bij mezelf te staan.”
Anne heeft een passie voor biologisch en lokaal voedsel en knuffelt graag met haar hond.
Klik hier voor het gedicht : Het wonder van het gewoonste
Francis: ‘Bij de Johannes de Doper voelde ik: ik hoor erbij’Al 68 jaar maak ik deel uit van de Johannes de Doper. Toen ik twintig jaar was, koos ik er bewust voor om actief betrokken te raken. Als jonge vrouw was ik vrij teruggetrokken en vond ik sociale contacten niet gemakkelijk. Juist in de kerk ervoer ik iets bijzonders: ik hoor erbij. Dat gevoel gaf mij het vertrouwen om mijn stem meer te laten horen en mij als mens te ontwikkelen. Daar kijk ik met grote dankbaarheid op terug.
Op de golven van het Tweede Vaticaans Concilie, was pastor Fik de Bruijn een belangrijke inspirator voor mij. Ook de liederen van Huub Oosterhuis raakten mij diep. Dit alles leidde tot een Hbo-opleiding als sociaal werkster, die gestoeld was op theologie.
Niet alleen de kerk heeft bijgedragen aan mijn persoonlijke groei. Ook mijn werk heeft mij gevormd. En bovenal is mijn relatie met man Hans een belangrijke ontwikkelbron. Door zijn eenvoud en ontspannen houding kan ik helemaal mijzelf zijn. Onze relatie heeft bewezen; van schuring komt glans!
In de kerk, tijdens mijn werk en bij mijn man vind ik steeds weer nieuwe kracht. Zij zijn voor mij als een laadpunt voor mijn ziel.
Tijdens deze viering was er een door Mirjam Kompier geschreven en door haar gelezen gedicht: Zoektocht (klik hier).
“Ik kom uit een heel liefdevol gezin. Ons huis stond altijd voor iedereen open.
Mijn vader nam vaak collega’s van zijn werk mee naar huis.
Als mijn ouders boodschappen op de markt aan het doen waren, dan nodigde hij marktkooplieden uit om bij ons te komen eten. Dat ben ik gewend en daar voel ik me happy bij. Het was vanzelfsprekend dat je iets voor een ander doet zonder er iets voor terug te verwachten.
Zelf heb ik die openheid ook, ik ben heel erg naar buiten gericht. Toen ik mijn huidige partner leerde kennen, moest hij daar wel aan wennen. Hij komt uit een oerdegelijk Hollands gezin. Als mensen bij ons komen eten, zegt hij altijd tegen me: ‘Doe de helft er maar vanaf, want we hebben zat’. Ik kan voor een heel bataljon eten maken. Mijn vriezer zit altijd helemaal vol. Elk huisje heeft zijn kruisje, dat is bij ons ook zo. Mijn zus overleed toen ze dertig was. Sindsdien heb ik zoiets van ‘pluk de dag’, en je moet je nergens druk om maken. Ik zie wel wat er op mijn pad komt. Contact met mensen vind ik heel belangrijk. Dat geeft me energie en daar haal ik mijn voldoening uit.”
Margie werkt als vrijwilliger bij de EHBO en bij een ontmoetingscentrum voor mensen met
geheugenverlies.
Dit portret werd gepresenteerd in de viering van 26 juli 2026 en er was ook weer een mooi speciaal geschreven gedicht dat ook werd voorgedragen door Mirjam Kompier. U kunt het hier lezen
Marco: ‘Ik wil God wel knuffelen, maar hoe moet ik dat doen?’“God is mijn talisman. Het geloof is mijn basis, mijn troost, houvast en steun. Ik heb heel veel zegeningen en daar ben ik heel dankbaar voor.
In 2021 heb ik een hersenbloeding gehad, daardoor heb ik nu geen ‘filter’ meer. Ik kan alles nog. Het is gewoon een wonder dat ik er zo goed ben uitgekomen. Als mens kun je het verschil maken.
Als ik in mijn vrije tijd over straat rijd en ik zie er een stoeptegel uit liggen, dan maak ik een foto en attendeer ik de gemeente erop.
Ieder mens is een meesterwerk. Is dat een ‘open deur’ als je in God geloofd? Daar valt over te twisten. Wie in ieder geval bereid was zich ‘voor even’ een meesterwerk te voelen, was Else Marie. Zij liet zich tijdens de jaarmarkt portretteren. Gewoon omdat zij, in Gods ogen, een meesterwerk is.
Tijdens de woord- en gebedsvieringen geven we de aankomende tijd aandacht aan alle mooie meesterwerken die tijdens de jaarmarkt zijn geportretteerd. We dragen tijdens deze viering ook een gedicht voor. Zie hieronder het gedicht van zondag 26 april 2026.
Paasochtend
Wat hebben we aan het Licht van Pasen
Wanneer we een ander het licht in de ogen niet gunnen
Heus mijn buurman wel en mijn vriend
Maar niet degene die dat niet verdiend
De luilak, de grootbek, de crimineel
Daarvan zijn er toch veel te veel?
Of valt er ook met andere ogen te kijken
Naar mensen die niét zo op mij lijken
Naar mensen met een andere waarheid dan die van mij
Schijn dáar eens wat Licht bij
Wat zie ik dan, wat zie ik dan?
In die andere waarheid die mij zo raken kan
Wie zie ik dan?
Geschreven op Paasochtend 2026
Mirjam Kompier
