“Het meest opvallende aan dit gebouw is dat het niet opvalt”Die uitspraak van Daan Lavies van de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed (RCE) gold zeker niet op 22 mei. Toen maakten vlaggen en een prachtige banner buiten en bloemversieringen binnen de Emmauskerk duidelijk herkenbaar als place to be. En met recht: want die dag, de 49e verjaardag van de kerkwijding in 1977, werd met het overhandigen van het ministeriële besluit en het rijksmonumentenschild aan Hans de Vries de Emmauskerk officieel tot Rijksmonument in de Post 65-catergorie. Dat gebeurde tijdens een feestelijk bijeenkomst onder grote publieke belangstelling van Emmausgangers, parochianen, vertegenwoordigers de gemeente en van andere geloofsgemeenschappen in Nieuwegein en geïnteresseerde Nieuwegeiners.
Na het welkomstwoord en een korte introductie over de kerk door Hans de Vries namens de locatieraad, kregen verschillende sprekers het woord. Wethouder cultuur John van Engelen vertelde dat de gemeente graag haar medewerking had verleend had bij de nominatie en noemde de Emmauskerk trots “een terechte keuze”. De kerk bleek ook speciaal voor hem persoonlijk: “Ik ben hier op 6 september 1984 getrouwd. We zijn nog steeds bij elkaar.”
Susan Lammers en Daan Lavies, directeur respectievelijk adviseur bij de RCE, belichtten de toch wat moeizame start van de nieuwe monumentencategorie voor architectuur, stedenbouw, landschappen en inrichting van de openbare ruimte die in Nederland zijn gerealiseerd tussen 1965 en 1990. “We hebben aardig wat voorwerk moeten doen om mensen van Post 65 te laten houden”, aldus Lammers. “Misschien heb je daarvoor wel een bepaalde afstand in tijd nodig. Het is immers erfgoed waarmee je bent opgegroeid en dat herkend wordt, maar niet als monument.”
Ook belichtten zij de ontstaansgeschiedenis van de kerk, de architect Ton Alberts, zijn ideeën over architectuur, zijn samenwerking met kunstenaar Arnold Hamelberg en de sleutelpositie die de Emmauskerk inneemt in Alberts werk: “Die vertelt iets over Nieuwegein, maar ook over de architectuurontwikkeling in heel Nederland. Daarom is de kerk aangewezen als ríjksmonument.”
En natuurlijk werd duidelijk gemaakt wat de Emmauskerk zo bijzonder maakt: Alberts en Hamelberg schiepen, in overleg met de bouwcommissie van toen, een multifunctioneel gebouw, dat aansloot bij de religieuze en maatschappelijke ontwikkelingen van die tijd, in de organische bouwstijl, waar door het bewuste samenspel van vorm, kleur en materiaalgebruik gelovigen zich thuis konden voelen en hun geloof konden vieren.
Want ondanks monumentstatus en bijzondere architectuur blijft de Emmauskerk in de eerste plaats een kerk, een huis van de Heer, zoals pastoor Ambting onderstreepte, waar Jezus’ boodschap van Gods liefde en zorg voor de naaste nog steeds van harte worden uitgedragen. En dat al bijna 50 jaar, en hopelijk nog lang daarna!
Op zondag 24 mei hebben we onder het toeziend oog van een groot aantal van onze parochianen het schildje aan de gevel bevestigd.
