Het eeuwfeest van onze kerk. Mijn oog viel op deze toelichting op het toepasselijke lied “Zomaar een dak”.
Zomaar een dak boven wat hoofden, deur die naar stilte openstaat.
Muren van huid, ramen als ogen, speurend naar hoop en dageraad.
Huis dat een levend lichaam wordt als wij er binnengaan
om recht voor God te staan.
De ruimte: het klinkt nogal willekeurig met ‘zomaar’ en ‘wat’ in de eerste regel. Zo is het ook. Kijk maar om je heen bij een viering. Waar komen al die bekende en onbekende gezichten vandaan, hoe zijn die (in godsnaam) hier terecht gekomen?
Open deur
Misschien wel omdat de deur open stond en uitnodigde om binnen te gaan in de stilte. Want zo is die ruimte. Je wordt er stil van.
Als de ruimte met mensen gevuld is, is het niet meer een gebouw van steen, maar dan zijn de muren van huid geworden, er zit een levende gemeenschap; dan hebben de ramen ogen, die niet alleen naar binnen kijken, maar ook naar buiten: kijken of er hoop is, kijken of de dageraad komt.
Zo is dat huis een ‘levend lichaam’, zoals Paulus dat beschrijft in 1 Korintiërs 12. Wij staan daar samen recht voor God. (bron: 2of3bijEEN)
Marinka van der Zandt
