Veldhospitaal


VeldhospitaalOnze paus Franciscus gebruikt graag het beeld van een veldhospitaal als hij spreekt over onze Kerk in deze tijd. Een mooi beeld zeggen velen, want het betekent nabijheid, compassie, luisterend oor enz. Menselijker kan het toch niet? Uit pure nieuwsgierigheid verdiepte ik me in het begrip veldhospitaal. Na de slag van Waterloo in 1815 waar Napoleon verloor, was haar nasleep in ons land ongekend: Nederland één groot veldhospitaal met ruim 90.000 gewonden (bron: NOS nieuws 07-06-2015).

Tijdens de Amerikaanse burgeroorlog 1861- 1865, de eerste industriële oorlog, vonden er in de veldhospitaals medische ontdekkingen en vernieuwingen plaats, zoals amputatie en de introductie van de ambulance. 75% in plaats van 25% overleefden dan hun verblijf in een veldhospitaal (bron: Mentalfloss, Medical Innovations). Dan hebben wij nog de Krimoorlog, de Eerste Wereldoorlog en de Tweede Wereldoorlog, de oorlogen in Korea, Vietnam en dichterbij huis, Afghanistan, Irak en Syrie. Ook daar spelen veldhospitalen een grote rol. Een veldhospitaal is geen 4 sterren hotel, dat is voor iedereen duidelijk. Er moet snel en efficiënt gehandeld worden en zelfs keuzes gemaakt worden (Bron: Trouw 24 augustus 2009, Steeds keuzes maken in het veldhospitaal).

Het beeld veldhospitaal roept nogal verschillende beelden en gedachten bij mij op. Acute hulp wordt gegeven, maar wel tegen een aardige prijs. Dat je als persoon weer redelijk gezond en klaar voor je taak de samenleving in gaat, is niet 100% gegarandeerd. Dat een veldhospitaal een wezenlijk verschil maakt in crisissituaties is ook duidelijk. Alles beter dan mensen op het slagveld aan hun lot over te laten. Langzaam maar zeker borrelt bij mij de gedachte op dat de samenleving als geheel, de rol van veldhospitaal ook voor haar rekening kan nemen. Waar gewapende conflicten zijn op het wereldtoneel, hebben regeringen en hun leiders een vinger in de pap en dus ook een verantwoordelijkheid naar hun burgers. Zeker als deze in de knel komen te zitten en slachtoffer dreigen te worden van wapengekletter en zelfs de dood in de ogen zien.

Moet je rijp zijn voor een veldhospitaal om de zorg en de nabijheid van onze Kerk te ervaren? Kan het ook anders? Beeldspraak loopt altijd mank, dat is bekend. Dat weet paus Franciscus ook. Jezus biedt ons zelf een beeld aan, een beeld waar de ene persoon de ander nabij is. Of het nu gaat om de barmhartige Samaritaan (Luc 10,30 e.v.) of de verloren zoon (Luc 15,11 e.v.), of de uitspraak van Jezus: Komt allen tot Mij en ik zal u rust en verlichting schenken (Matt 11,28). De ene persoon is de ander nabij. Als beeld zou ik dan een reddingsbrigade met reddingsboeien prefereren, boven het beeld van veldhospitaal.

Natuurlijk, dit beeld gaat ook weer mank. Het beeld Reddidngsboeireddingsbrigade uitgerust met reddingsboeien heeft wel als voordeel dat het de menselijke vrijheid in tact laat. Je kunt de toegeworpen reddingsboei pakken, of niet. Nadat je de reddingsboei hebt gepakt is het werk niet gedaan. De ander moet je trekken uit de benauwde situatie en dan begint het echte werk van nabijheid. Iemand op het droge achterlaten is geen optie. Tegen iemand zeggen: ik heb je uit de benarde situatie gered, succes ermee, lost niets op. Pas dan begint het echte werk, waar je als Kerk helemaal aanwezig dient te zijn.

Pastoor Van der Vegt
Reageren? Klik hier!
© 3eenheidparochie 2012 - 2018          --- Disclaimer ---       --- Privacy verklaring --- ↑ Top