Omkeren

Omkeer“Mijn man ligt dood te gaan en de omstaanders maken met hun mobieltje foto's en filmpjes”. Dat zei een vrouw toen haar man plotseling in een eetgelegenheid onwel was geworden en gereanimeerd moest worden. Auto's en andere voertuigen worden 's nachts regelmatig in onze woonwijken in brand gestoken, door personen die op de één of andere manier de aandacht op zich willen vestigen, maar nog steeds niet gepakt zijn.
Zo zijn er ontelbare voorbeelden te geven uit onze samenleving waar op de één of andere manier rollen worden omgekeerd, zaken naar de hand worden gezet van bepaalde personen of groeperingen. "Kijk eens, dit kan ik, mooi hé". Of het zo mooi is, is de vraag. Het lijkt me meer een uiting van een oncontroleerbare neiging tot zelfoverschatting van de mens.

Het individu is losgeslagen, als een bootje zonder anker, zonder bevestigingstouwen om stevig aan de kade vast te liggen. Het dobbert nu op de woelige baren, ten prooi aan allerlei weersinvloeden.

Zo is de mens niet gemaakt en ook niet bedoeld. Het christelijke geloof gaat uit van de schepping van al het leven. Het leven is een geschenk uit Gods hand. De mens is als middelpunt en hoogtepunt bedoeld om de schepping te beheren en om zijn eigen plaats binnen de schepping in te nemen. De mens staat niet boven de schepping, maar midden in de schepping. Zo heeft God de mens bedoeld: om als een sociaal voelend persoon, deel te nemen aan een gezamenlijke verantwoordelijkheid en dat in Gods Naam. Een verantwoordelijkheid om het beeld van God in de schepping, in de medemens en in jezelf niet te vertroebelen, maar te laten schijnen.

Dat vraagt steeds weer om een omdenken bij de mens. Dat omdenken heet in christelijke zin bekering. Je omkeren naar je uiteindelijke doel, naar je door God gegeven verantwoordelijkheid, naar je taak binnen de gemeenschap, zowel de samenleving als ook onze Kerk. De liefde die God ons geeft en als een mantel om ons heen slaat, stelt ons instaat om iedere seconde van ons leven om te keren.Agape

Ook Gods liefde is geen uitvinding van mensen. Wij bedenken geen liefde, maken geen liefde, plakken geen etiket op het woord liefde. Omkeren en omdenken maakt ons bewust dat liefde niet samenvalt met 'eros'. Dit is de Griekse god van de zinnelijkheid, het verlangen naar schoonheid en de lichamelijke seksuele liefde. Liefde heeft niets te maken met 'one night stands'. Liefde valt ook niet samen met agapé. Met agapé wordt een door beginselen geleide of beheerste liefde bedoeld. Ze kan al dan niet genegenheid en warme gevoelens inhouden. Deze liefde richt zich op de behoeften van de ander, zoekt wat het beste voor de ander is en laat de ander de vrije keus om die liefde te beantwoorden of niet. Liefde heeft alles te maken met caritas. Carus, kostbaar, duur, niet in de zin van een prijskaartje, ligt aan de wortel van dit woord. Caritas is de gevende, troostende, opbouwende, gevende, schenkende en unieke liefde, waar de één zijn leven in de waagschaal stelt voor de ander. Deze caritas borrelt op uit God, als het meest kostbare geschenk uit Gods hand om je leven en dat van anderen mee op te bouwen.

In 1989 ontmoette ik moeder Teresa in Rome bij een bijeenkomst van priesters. Zij sprak over de caritas in concrete voorbeelden. "Ben je ongewenst zwanger, laat het geboren worden en geef het aan mij" zei ze. "Ik zal ervoor zorgen". Met de opmerking in een meditatie: "In je leven word je opgeroepen om te geven………te geven……… Geven, totdat het verschrikkelijk veel pijn doet", verwees Moeder Teresa duidelijk naar het lijden van Jezus aan het kruis.

Mensen maken kruizen voor zichzelf en anderen. Keren rollen om, om alles op zichzelf te betrekken of om voor hun karretje te spannen.
Echte liefde komt uit Gods hand en wordt duidelijk aan het kruis, waar Jezus sterft voor onze zonden. Kan een mens alle ellende van de wereld en van ieder mens op zich nemen en uitboeten? Het antwoord is duidelijk: Nee! Kan God dit: Ja. Door zijn eigen Zoon te geven om te laten zien dat echte liefde niet begint bij jezelf, maar bij Hem. Dat dit geven van God, in Jezus zijn Zoon ons elke seconde van ons leven weer oproept om te keren. Je eigen 'maaksels' los te laten en in te gaan zien waar de echte bron van leven en liefde ligt.

Hoe anders zou onze kerk eruit komen te zien als wij al onze eigen lokaal gemaakte identiteiten, belangen, geheime agenda's, knusse gevoelens en hersenspinsels zouden loslaten, om welkom geheten te worden door God. Jezus te ontmoeten in Zijn Woord (niet het onze) en in Zijn sacramenten (niet de onze). Kerk van Jezus Christus zijn wij. Waar de liefde van God ons in Jezus tegemoetkomt, op een zodanige wijze in mensen die Hem alle ruimte geven -zondags en door de week- dat je niets anders kunt zeggen: daar wil ik bij horen, daar wil ik zijn.

"Caritas Christi urget nos". De liefde van Christus roept ons op. (2 Kor 5, 14)

Pastoor Van der Vegt
Reageren? Klik hier.

“Mijn man ligt dood te gaan en de omstaanders maken met hun mobieltje foto`s en filmpjes” Dat zei een vrouw toen haar man plotseling in een eetgelegenheid onwel was geworden en gereanimeerd moest worden. Auto`s en andere voertuigen worden s `nachts regelmatig in onze woonwijken in brand gestoken, door personen die op de één of andere manier de aandacht op zich willen vestigen, maar nog steeds niet gepakt zijn.

Zo zijn er ontelbare voorbeelden te geven uit onze samenleving waar op de één of andere manier rollen worden omgekeerd, zaken naar de hand worden gezet van bepaalde personen of groeperingen. “Kijk eens, dit kan ik, mooi hé“. Of het zo mooi is, is de vraag, het lijkt me meer een uiting van een oncontroleerbare neiging tot zelfoverschatting van de mens.

Het individu is losgeslagen, als een bootje zonder anker, zonder bevestigingstouwen om stevig aan de kade vast te liggen. Het dobbert nu op de woelige baren, ten prooi aan allerlei weersinvloeden.

Zo is de mens niet gemaakt en ook niet bedoeld. Het christelijke geloof gaat uit van de schepping van al het leven. Het leven is een geschenk uit Gods hand. De mens is als middelpunt en hoogtepunt bedoeld om de schepping te beheren en om zijn eigen plaats binnen de schepping in te nemen. De mens staat niet boven de schepping, maar midden in de schepping. Zo heeft God de mens bedoeld om als een sociaal voelende persoon, deel te nemen aan een gezamenlijke verantwoordelijkheid en dat in Gods Naam. Een verantwoordelijkheid om het beeld van God in de schepping, in de medemens en in jezelf niet te vertroebelen, maar te laten schijnen.

Dat vraagt steeds weer om een omdenken bij de mens. Dat omdenken heet in christelijke zin bekering. Je omkeren naar je uiteindelijke doel, naar je door God gegeven verantwoordelijkheid, naar je taak binnen de gemeenschap, zowel de samenleving als ook onze Kerk. De liefde die God ons geeft en als een mantel om ons heen slaat, stelt ons instaat om iedere seconde van ons leven om te keren.

Ook Gods liefde is geen uitvinding van mensen. Wij bedenken geen liefde, maken geen liefde, plakken geen etiket op het woord liefde. Omkeren en omdenken maakt ons bewust dat liefde niet samenvalt met “eros” Dit is de Griekse god van de zinnelijkheid, het verlangen naar schoonheid en de lichamelijke, seksuele liefde. Liefde heeft niets te maken met “one night stand”. Liefde valt ook niet samen met agapé . Met agapé wordt een door beginselen geleide of beheerste liefde bedoeld. Ze kan al dan niet genegenheid en warme gevoelens inhouden. Deze liefde richt zich op de behoeften van de ander, zoekt wat het beste voor de ander is en laat de ander de vrije keus om die liefde te beantwoorden of niet. Liefde heeft alles te maken met caritas. Carus, kostbaar, duur, niet in de zin van een prijskaartje, ligt aan de wortel van dit woord. Caritas is de gevende, troostende, opbouwende, gevende, schenkende en unieke liefde, waar de één zijn leven in de waagschaal stelt voor de ander. Deze caritas borrelt op uit God, als het meest kostbare geschenk uit Gods hand om je leven en dat van anderen mee op te bouwen.

In 1989 ontmoette ik moeder Teresa in Rome bij een bijeenkomst van priesters. Zij sprak over de caritas in concrete voorbeelden. "Ben je ongewenst zwanger, laat het geboren worden en geef het aan mij", zei ze. Ik zal ervoor zorgen. Met de opmerking in een meditatie: "In je leven word je opgeroepen om te geven…………… te geven……………………. Geven, totdat het verschrikkelijk veel pijn doet", verwees Moeder Teresa duidelijk naar het lijden van Jezus aan het kruis.

Mensen maken kruizen voor zichzelf en anderen. Keren rollen om, om alles op zichzelf te betrekken of om voor hun karretje te spannen.

Echte liefde komt uit Gods hand en wordt duidelijk aan het kruis, waar Jezus sterft voor onze zonden. Kan een mens alle ellende van de wereld en van ieder mens op zich nemen en uitboeten? Het antwoord is duidelijk: Nee! Kan God dit: Ja. Door zijn eigen Zoon te geven om te laten zien dat echte liefde niet begint bij jezelf, maar bij Hem. Dat dit geven van God, in Jezus zijn Zoon ons elke seconde van ons leven weer oproept om te keren. Je eigen 'maaksels' los te laten en in te gaan zien waar de echte bron van leven en liefde ligt.

Hoe anders zou onze kerk eruit komen te zien als wij al onze eigen lokaal gemaakte identiteiten, belangen, geheime agenda`s, knusse gevoelens en hersenspinsels zouden loslaten, om welkom geheten te worden door God. Jezus te ontmoeten in Zijn Woord (niet het onze) en in Zijn sacramenten (niet de onzen). Kerk van Jezus Christus zijn wij. Waar de liefde van God ons in Jezus tegemoetkomt, op een zodanige wijze in mensen die Hem alle ruimte geven -zondags en door de week- dat je niets anders kunt zeggen: daar wil ik bij horen, daar wil ik zijn.

Normal 0 21 false false false NL X-NONE X-NONE
© 3eenheidparochie 2012 - 2018          --- Disclaimer ---       --- Privacy verklaring --- ↑ Top