Pastor Nowara 2

Jeugd in Polen

In Pyskowice, een klein stadje in het zuiden van Polen niet ver van de plaats Wadowice waar Paus Johannes Paulus II geboren werd, zag ik het eerste levenslicht. Dat was op zondag 2 februari 1958, Maria Lichtmis. Twee jaar daarna werd er nog een zusje geboren en daarmee was ons gezin compleet. Mijn vader werkte zoals velen in die tijd in de ijzerindustrie en mijn moeder deed, - ook heel gebruikelijk toentertijd-, het huishouden. Mijn – in 2010 en 2014 overleden ouders ben ik zeer dankbaar en ik voel me geestelijk door hen gesterkt. Van jongs af aan ben ik bij de kerk betrokken geweest. Eerst was ik misdienaar, later lector, acoliet en actief in de liturgische werkgroep. Met veel plezier zat ik in een muziekensemble waarin ik gitaar speelde, ter ondersteuning van de liturgische vieringen voor jongeren. In die tijd deed ik veel aan sport: zwemmen, fietsen, hardlopen en karate. Dat laatste had mijn interesse vanwege het gezegde "In karate is er geen eerste aanval". De betekenis hiervan wordt eenvoudig opgevat als een gedragsregel van niet aanvallen, doch op een dieper niveau luidt een uitleg dat een geoefende op een aanval van een tegenstander kan anticiperen.

Ook boeken lezen en informatica hadden mijn belangstelling. Ik ben mechanica gaan studeren aan de technische universiteit en heb als ingenieur ook een jaar in de steenkolenmijn (afdeling mechanisatie) gewerkt.

Maar dit alles was niet hetgeen mijn leven vervulde en toen ik 28 jaar was ben ik naar het priesterseminarie gegaan om theologie te gaan studeren. De beslissing om gehoor te geven aan een roeping die zich langzaamaan in mij gerijpt had kwam dus gaandeweg mijn jongvolwassen leven.

Aanvankelijk dacht ik bij mezelf: “er zijn natuurlijk ook andere mogelijkheden om je in te zetten voor Jezus Christus en Zijn Kerk. Je hoeft geen priester te zijn.” Echter, naarmate ik mij meer inzette in de parochie hoorde ik steeds nadrukkelijker die zachte roepstem in mijn hart en deze groeide uit tot een navolging van Christus, met inzet van héél mijn leven door de priesterwijding.

Na mijn wijding op 20 juni 1992 was ik werkzaam in een middelgrote parochie in Silezië.

Naar Nederland

In 1997 ben ik vanuit Polen als priester naar Nederland gekomen. Dat was geen grote verrassing. Al tijdens mijn priesterstudie leerde ik jongeren uit Denekamp (Overijssel) kennen die in Częstochowa waren voor de Wereld Jongeren Dagen. Na mijn priesterwijding ging ik jaarlijks tijdens de vakantie naar een vriend, die als priester al in Nederland werkte. Zo kwam ik ook in contact met Nederlanders. O.a. deze mensen vroegen mij of ik naar Nederland wilde komen. “We hebben priesters nodig” hoorde ik bij elk gesprek. Het land en de mensen kende ik al, dus het was voor mij niet zo moeilijk om ‘ja’ te zeggen, toen ook kardinaal Simonis mij dezelfde vraag stelde. Ik heb eerst een toerusting- en taalcursus in Dijnselburg gevolgd. De daar aanwezige priesters lieten mij nader kennismaken met de Nederlandse kerkgeschiedenis en de Nederlandse cultuur en die van het Aartsbisdom in het bijzonder. Het was een goede tijd. Daarna heb ik mijn pastorale ervaring opgebouwd in Apeldoorn en later in het parochieverband Overbetuwe en in het parochieverband IJsseldelta (Zwolle en verre omgeving). En in september 2011 ben ik naar Borne verhuisd. Daar bereidde de parochie zich de laatste jaren uit tot een samenwerking van drie parochies met een pastoraal team.

Pastoraat

De rode draad is het contact met de mensen en met God. In het contact met de mensen ontmoet je ook God. Het pastoraat kent immers een verticale en een horizontale dimensie. Ik ben er voor de mensen, daarom vind ik het belangrijk dat ik vooral goed luister. En in verbondenheid met elkaar is het tegelijkertijd goed om samen te bidden en de Eucharistie te vieren. De Poolse aartsbisschop Alfons Nossol heeft het m.i. zo mooi gezegd toen hij stelde “als wij allemaal, trouw aan onze eigen traditie, proberen op het kruis Jezus’ voeten te omarmen, dan omarmen wij elkaar, dan zijn wij één.” Ik geloof dat mensen op zoek zijn naar verbondenheid met God, het persoonlijk contact met Hem. Dit is gebaseerd op het vertrouwen in de relatie met Jezus en de sacramenten. Ikzelf ben erdoor gegroeid en geestelijk rijker van geworden. Mijn hart ligt bij de liturgie en bij de gezinnen, waar geloof en waarden in eerste instantie worden doorgegeven. Daar ligt naar mijn idee ook de toekomst van de Kerk in onze samenleving: in kleine geloofskernen.
Ook al is de kerk in deze tijd dikwijls een teken van tegenspraak, ik heb een rotsvast vertrouwen dat de Kerk zal blijven bestaan. Zij is immers in beginsel geen mensenwerk, maar het werk van God zelf.

Vaker wordt mij gevraagd of ik geen heimwee heb naar een nog echt katholiek land als Polen? Hoewel ik graag tijdens mijn vakanties naar Polen afreis, is er geen sprake van heimwee. Ik voel me hier! thuis. Ook in Polen verandert de Kerk. Mijn motto is dat een priester altijd dicht bij Huis werkt, wanneer we bedenken dat we in de wereldkerk thuis zijn. Daar ben je als priester de boodschapper van Jezus en dan maakt het niet uit waar je werkt. De mensen zijn overal hetzelfde, je komt ze overal tegen in vreugde en verdriet, in groot geloof of vertwijfeld. Graag ben ik daarin met ze verbonden. Ik hoop die verbondenheid nog langere tijd te mogen ervaren bij u in de geloofsgemeenschappen van de Heilige Drie Eenheid parochie.

Vrede en alle goeds, met Gods zegen voor u en al uw dierbaren.

Zygfryd Nowara, parochievicaris
© 3eenheidparochie 2012 - 2018          --- Disclaimer ---       --- Privacy verklaring --- ↑ Top