R.K. Geloofsgemeenschap Geboorte Johannes de Doper - Montfoort-Linschoten

Herman Wijtten 2.pngRecent verscheen in het blad Mens&Missie een boeiend interview met pater Herman Wijtten. Met toestemming van uitgever van het blad hierbij de volledige tekst van het gesprek. Onderaan vindt u een link naar een pdf van het artikel en een link naar de website van Mensen met een Missie. We kunnen u dit blad van harte aanbevelen of meld u aan voor hun nieuwsbrief.

45+ is het aantal jaar dat zij verschillen.
Hoeveel verschillend zijn zij eigenlijk?
De mensen met een missie van toen en nu.
(Door: Femke van der Biezen)

“ZE STRAALDE ZOVEEL MENSELIJKHEID UIT DAT VERGEET IK NOOIT”

Begin jaren 60 vertrekt pater Herman Wijtten als jonge priester naar Washington om sociologie te studeren. Daarna woont en werkt hij in de Filipijnen en bezoekt vanuit Rome landen als India en Bolivia. ‘Mijn leven liep anders dan ik had bedacht’, deelt de pater met reporters Tessa en Stephanie.

We bellen aan bij een huis in een woonwijk in Nieuwegein. Naast de deurbel prijkt een bordje met ‘missionaire leefgemeenschap’. Pater Herman Wijtten (82) van de congregatie ‘Societas Verbi Divini’ opent de deur voor reporters Tessa Bootsman (34) en Stephanie Broekarts (30).

“ALS PERSOON BLIJF JE GROEIEN DANK ZIJ AL JE ERVARINGEN”Herman Wijtten 3.png.jpg

Thessa: Woont u hier alleen?
Herman: Nee, ik woon hier samen met drie paters uit de Filipijnen en India. Zij gaan in Nederland hun missionaire taak opnemen en wonen de eerste twee jaar in deze gemeenschap.

Thessa: Heet u altijd hier gewoond, in Nieuwegein?
Herman: Nee, zeker niet. Zesenvijftig jaar geleden ging ik als jonge priester naar Washington om sociologie te studeren. Een interessante tijd. Ik hoorde Martin Luther King de beroemde woorden ‘I have a dream’ spreken. Na twee jaar vertrok ik naar de Filipijnen om aan de universiteit te werken. In de veertien jaar dat ik daar actief was, richtte ik een departement voor sociaal werk op en deed samen met studenten ontwikkelingswerk in de barrios.

Thessa: Hoe was het toen op de Filipijnen?
Herman: Het was een moeilijke tijd. Ik heb daar de staat van beleg meegemaakt. Buiten mijn kantoor stonden voortdurend mensen die ons in de gaten hielden en alles rapporteerden. En studenten van mij werden werkelijk opgepakt. Sommigen zijn mishandeld door de soldaten. Maar mijn studenten wisten heel goed hoe ik dacht. Ik was met hen heel open in mijn kritiek op de regering. Na een paar jaar Filipijnen, het was 1974, was ik voor een periode terug in Nederland. Elke avond om acht uur dacht ik, oh ik moet binnen zijn. Zo gewend was ik aan de avondklok van de Filipijnen.

Thessa: U reisde veel?
Herman: Ja, zeker toen ik in de jaren tachtig internationaal coördinator werd van de commissie van gerechtigheid, vrede, schepping en milieu voor onze congregatie in Rome. Ik herinner me een bijzondere ontmoeting in India. Ik bezocht een heel arme mevrouw. Ze woonde in een klein, laag huisje. Hooguit een meter hoog. Daar moest ze plat inkruipen. Ik wilde over een drempel haar huis binnengaan. De zuster met wie ik was, hield me tegen en wees naar mijn schoenen. Die moesten uit. Een héle arme mevrouw, maar met een waardigheid. Ze straalde zoveel menselijkheid uit. Geen onderdanigheid. Ik zal dat nooit vergeten.

"BLIJF VOORAL NADENKEN, DAT IS BELANGRIJK"
 
Thessa: Wat betekent missie voor u?
Herman: Missie is voor mij getuigen van mijn geloof. Maar dat betekent niet dat ik iedereen wil overhalen mijn geloof te volgen. Ik wil in alle mensen het goede ontdekken en dat ondersteunen. Mijn geloof is als een prisma. Veelkleurig. Het blijft zich ontwikkelen.

Herman Wijtten 1Herman: En jullie missie, wat heeft de reporterreis met jullie gedaan?
En hoe verhoudt die ervaring zich tot je werk?

Thessa: Mijn werkomgeving is een heel andere wereld. Die is heel commercieel en zakelijk. Ik ben Meeting & Event Coördinator op een groot advocatenkantoor. Ik zocht naar iets anders, naar meer, en daarom ben ik als reporter voor Mensen met een Missie op reis gegaan. De reis heet mij aan het denken gezet over wat ik echt belangrijk vind in het leven.

Herman met een glimlach:
Mooi, dat zou ik wensen, dat jullie missie je leven in beweging zet. Blijf vooral nadenken, en jezelf bevragen, dat is belangrijk.

Stephanie haakt in:
Ik heb om die reden mijn baan opgezegd. Van mijn werk groeide ik niet als mens. Ik promootte bedrijven op social media. Dat waren ondernemingen waar ik persoonlijk niet achter stond. Ik werkte als vegetariër zels voor een slager. Ik werk nu als fotograaf. En ik kijk heel bewust hoe ik, met wat ik kan, iets kan toevoegen aan de wereld.

“DE RICHTING BEPALEN IS HET MOEILIJKST”

Herman:
Heel mooi, dat vind ik eigenlijk het belangrijkst. Dat we blijven nadenken over wie ben ik, waar sta ik en hoe wil ik verder? Die zoektocht is niet gemakkelijk.

Stephanie:
Inderdaad. Als je eenmaal weet waar je naartoe gaat, kun je blijven lopen. En dan maakt het niet uit of je langzaam of snel gaat. Maar de richting bepalen is het moeilijkst.

Herman: Ja, je moet er actief blijven zoeken.
En soms kom je iemand tegen die je de juiste kant op helpt. Geef de zoektocht niet op. Je zult zien, je leven loopt dan toch weer anders dan je bedacht had.
Zo verging het mij ook. Maar, ik had niets willen missen!

Terug naar startpagina                        PDF van het artikel in Mens&Missie               Website Mensen met een Missie
© 3eenheidparochie 2012 - 2019          --- AVG-verklaringen --- ↑ Top