Overweging bij Deuteronomium 4, 32-40 en Matteüs 28, 16-20 over de Heilige Drie-eenheid, Sint Franciscus en paus Franciscus


We vieren het feest van de heilige Drie-eenheid. Een God in drie personen. Moeilijk om uit te leggen. Mij sprak aan wat ik ooit hoorde zeggen door iemand die veel van de Griekse oudheid wist en ook christen was. Hij zei: in het klassieke theater speelden acteurs vaak verschillende rollen. Om duidelijk te maken welke rol ze speelden gebruikten ze maskers. Die maskers noemde ze “persona”. Zo kun je ook tegen de drie-eenheid aankijken. De liefde van de ene God komt op drie manieren, in drie rollen, in drie personen, naar ons toe. Door de Vader, de Schepper, aan wie we alles te danken hebben wat bestaat. Door de Zoon, door Christus, het vleesgeworden woord, die er al was toen God door het woord de aarde schiep, maar die in Jezus van Nazareth ons heel nabij gekomen is. En de Geest van God zweefde ook al bij de schepping over de wateren. Maar deze Geest is door de Christus uitgestort over al wat leeft. De Geest, dat is God die in onze harten woont, die in ons bidt en ons bezielt en voortstuwt.
Paus Franciscus
Als ik de geschriften van paus Franciscus lees en zijn optreden zie, dan valt me op dat hij het vaak heeft over verbondenheid en eenheid, over relatie. De relatie met elkaar, de relatie tot de schepping en de relatie tot de drie-ene God. Paus Franciscus is echt een man die contact maakt, open staat voor ontmoeting. Laatst las ik nog eens zijn encycliek over de zorg voor de aarde, Laudato Si. Hij publiceerde die encycliek niet zo lang voor de klimaatconferentie in Parijs, drie jaar geleden. Het was een geschrift dat over de hele wereld indruk maakte, binnen de kerk, maar ook daarbuiten. Hij besluit de encycliek met twee gebeden: een christelijke en een die gebeden zou kunnen worden door heel veel mensen van goede wil; dus ook door veel mensen van andere godsdiensten. Het christelijke gebed dat de paus schreef vind ik heel bijzonder. Want hij roept de Vader, de Zoon en de Geest aan. U zult zijn gebed straks horen in de voorbede.

Toen ik de tekst las vroeg ik me af: hoe bid ik zelf eigenlijk? En hoe bidden veel mensen die in ontmoet. Het kan voor u weer heel anders zijn, maar als ik naar mezelf kijk en naar voorbeden die vaak in vieringen gebeden worden, dan wordt heel vaak God aangesproken, zonder verdere toevoeging. Dat is eigenlijk vreemd, want in de traditie zijn er tal van gebeden tot de Vader, of juist tot Christus, of tot de heilige Geest. Het is niet allemaal een pot nat. Het heeft een bepaalde gevoelswaarde, tenminste voor mij, als we tot een van hen bidden. Er zijn veel mensen die van iconen houden, en dan in het bijzonder een christusicoon, waarbij Christus je aankijkt van nabij. Ik ben ook zo iemand, en door te bidden bij deze icoon merk ik dat mijn gebed persoonlijker wordt, intiemer;ik open mijn hart voor de verrezen Christus die mij aankijkt van nabij. Geen grote woorden, want daar kijkt Hij doorheen, dat voel je. En tot Christus bidden om de Geest, dat kan weer een andere laag in jezelf raken.
Ik weet niet hoe het bij u is, maar voor mij komt bidden om de Geest op in tijden van dorheid of crisis. Als je geblokkeerd bent, als je geen uitzicht meer hebt, als je wel wilt maar niet kunt, dan voel je een leegte in jezelf. Bidden tot Christus om de Geest is dan bidden om vervulling, om troost, om bezieling, om nabijheid, om de kracht van de Geest die je weer verder doet gaan.
drie eenheid

Onze paus is een bezield man, een pastorale man die contact maakt en die mensen in beweging zet. Hij noemde zijn encycliek over de zorg voor moeder aarde naar een mystiek geschrift van degene naar wie hij zichzelf genoemd heeft: Franciscus van Assisi. Laudato Si is een beginregel uit het Zonnelied. Franciscus schreef het in de lente van 1225, vlak voor zijn dood. Hij had grote twijfels over de gang van zaken bij de orde die hij gesticht had. Hij had een oogziekte. In zijn kluis stikte het van de muizen. En juist dan komt hij tot een mystieke doorbraak; hij laat een van zijn medebroeders een tekst opschrijven die recht uit zijn hart komt. In deze lofzang roept hij alle schepselen op om de drie-ene God te loven. Alle schepselen; dat zijn de zon, de maan en de sterren, broeder wind,zuster water en moeder aarde. Hij noemt ook de mensen. En tenslotte zuster dood. U moet de prachtige tekst van het Zonnelied maar eens op het internet opzoeken op dewebsite van de Franciscaanse Beweging.

Een mystieke ervaring van eenheid en verbondenheid met al wat is, en in alles met de drie-ene God; het is bij Franciscus het einde van een lange innerlijke weg. “Verbondenheid” is ook een onderwerp waar ik vaak over lees en over hoor praten. Dat mensen verlangen naar meer saamhorigheid, naar meer gezamenlijk gedragen verantwoordelijkheid, voor elkaar, voor de natuur, voor de toekomst van onze planeet. We hebben genoeg van de doorgeslagen gerichtheid op het ik, van het platte materialisme. En we zien de catastrofale gevolgen van een economie waarin winst op de korte termijn centraal staat.

Het feest van de heilige Drie-eenheid is een feest waarin verbondenheid centraal staat. Het gaat in het geloof om een liefdesrelatie: met God, met het leven, met de schepping. Juist dat relationele van het geloof lijkt me heel belangrijk als we het geloof willen doorgeven aan de nieuwe generaties. God is geen voetnoot bij onze eigen waarden en normen. God is de bron van ons bestaan, hij kijkt ons van nabij aan in Jezus en Hij wil ons bezielen met een Geest van liefde. Lofzang, dankbaarheid, intense verbondenheid: dat is degrondtoon van een geloof dat aanstekelijk is. Laten we met elkaar de kracht van die relatie met God steeds weer ontdekken.
© 3eenheidparochie 2012 - 2018          --- Disclaimer ---       --- Privacy verklaring --- ↑ Top