R.K. Geloofsgemeenschap H. Bavo - Harmelen

lege kerk1In onze Bavokerk worden nog iedere week zondagsvieringen gehouden, ook al is het niet mogelijk die te bezoeken. De vieringen worden vanuit huis goed beluisterd. Aan diaken Frank van Rooijen vroegen we hoe het nu is om voor te gaan in een lege kerk.

Door de Corona-maatregelen kunnen er geen kerkvieringen plaatsvinden. Hoe is dat?
Het is een heel bijzondere gewaarwording, voorgaan in een lege kerk. Ik weet nog goed dat ik bij de begroeting tijdens mijn eerste gebedsviering in Coronatijd de kerk inkeek, mensen welkom heette en naar allemaal lege banken zat te kijken. De leegte! Tegelijkertijd bedacht ik me dat mensen thuis hadden uitgekeken naar woorden van bemoediging uit de ons zo vertrouwde Bavokerk.
We hadden het toen al even helemaal zonder kerkvieringen moeten doen. Nu hoorden zij langs digitale weg aan het begin van de viering de bel gaan. Die bekende bel: we gaan beginnen.

Gaan dingen anders in een kerkviering zonder publiek?
Nou, om te beginnen zijn de kerkgangers die normaal gesproken in de kerk zitten geen ‘publiek’. Vieren doe je samen. Er wordt samen gebeden, samen gezongen en zelfs tijdens een preek merk je normaal een bepaalde wisselwerking – of iets goed valt of niet. Ook het samen stil zijn is zoveel krachtiger dan dat het nu stil is in de kerk. Kortom, ik mis de inbreng van de kerkgangers zeker. Nog los van de contacten.

En verder..?
Verder is het deelnemen aan een kerkviering iets dat je normaal met al je zintuigen doet. De mensen thuis moeten het nu alleen hebben van het gehoor. Misschien dat ze thuis nog een kaarsje opsteken, maar dat is het. Soms moet je dus even duiden wat er in de kerk gebeurt, zoals pastor Wissink zei. Want een viering blijft het, tot eer van God. Ik bedoel, al zijn er geen mensen: de viering verwordt niet tot een soort hoorspel. Ik zeg goedevrijdagvieringdat, omdat ik in het begin toch de neiging had om de lector uit te leggen dat ik wel mijn liturgische kleding ging aandoen, ook al zag niemand het. En ook de kosters vroegen zich even af of het kerkzilver met Pasen wel tevoorschijn moest worden gehaald, ook al weten we dat het met Pinksteren – en zolang is er zeker geen kerk – weer “ongezien” opgeborgen wordt. Nee, behalve zaken die door de 1,5-meter maatregelen echt niet kunnen, gebeurt alles zoveel mogelijk als normaal.

Maar wel zonder koor?
Helaas! Zonder koor, maar ook zonder misdienaars – terwijl ik juist blij was dat er een paar nieuwe aanmeldingen waren en met de oude club erbij de drukke Paasperiode weer rond was gekomen. Maar het klopt, ook het koor moet noodgedwongen thuis blijven. Jammer voor ons, jammer voor hen. Dan mogen we ons nog gelukkig prijzen met de inbreng van Bertie, die de zang verzorgt, en de muzikale begeleiding van John en Kim, Joost en straks ook Irene. En daarnaast word je natuurlijk ook als voorganger uitgedaagd om wat van je zangkunsten te laten horen! Ik hoor terug uit de reacties van parochianen dat het toch allemaal wordt gewaardeerd. En voor mij persoonlijk is de extra inzet van zoon en dochter John en Kim natuurlijk ook bijzonder: de muzikale puntjes worden aan de keukentafel geregeld. Bovendien blijkt muziek van piano en dwarsfluit in de viering de tijd voor bezinning of verstilling thuis in de huiskamer goed te dragen.

Wil je verder nog wat zeggen over de kerkvieringen in Coronatijd?
Ik hoop dat de vieringen op afstand echt helpen om in deze rare tijd ons te (blijven) richten op onze God van Leven. Ik hoop dat de vieringen mensen inspireert en de ruimte biedt om – al is het op afstand van elkaar – toch met elkaar verbonden te zijn door gebed. Luiden de klokken normaal om je naar de kerk te roepen, nu weet je dat er met jou op dat moment een best grote groep geloofsgenoten afstemt op de kerkradio of website. Verbondenheid. En de mensen die luisteren mogen weten dat de paar man (vrouw) die dan in de Bavokerk klaarstaan echt met grote toewijding de viering mogelijk maken. Misschien verbeeld ik het me, maar ik meen niet alleen bij mezelf maar ook bij de lector of koster te bespeuren, dat ieder echt zijn best doet. Taken die hij of zij verricht worden echt aangevoeld als dienstwerk aan God en zeker ook aan de gemeenschap. Misschien wel meer dan anders, al zou het niet moeten uitmaken. Dat neemt niet weg dat ik uitzie naar de dag dat ik die gemeenschap weer in de kerk bij elkaar mag zien.
© 3eenheidparochie 2012 - 2020          --- AVG-verklaringen --- ↑ Top