11-12 mei 2024

13 mei 2024

Zevende zondag van Pasen

  • 1ste lezing: Han 1,15-17, 20a. 20c- 26
  • 2de lezing: 1 Joh 4,11-16
  • Evangelie: Joh 17,11b – 19

Vreugde door eenwording.

Jezus bidt met de allergrootste aandrang om eenheid vanuit de onafscheidelijke eenheid tussen Hem en de Vader in de Heilige Geest. Een gebed om eenheid wat dwarsverbanden legt in onze samenleving.  Is verdeeldheid dan zo`n grote kwaal en zo moeilijk te overwinnen?  Ja.

Wij missen het dynamisch elan om verbroken eenheid te herstellen. Door tegenstrijdige belangen, strevingen en onderlinge verdeeldheid stoten wij niet door tot de kern: de eenheid God en mens. God koos de liefde van zijn geïncarneerde Zoon als eerste impuls om de wereld te redden en te herstellen.

Hoe tragisch is het in nederland. Onze directheid is totaal doorgeslagen. Wij denken alles te kunnen doen en te kunnen zeggen zonder enige rem. Mensen worden om niets bedreigd, uitgescholden, in elkaar geslagen in het openbaar vervoer. Zelfs door kinderen. Onze samenleving is tot op het bot verdeeld en allerlei figuren die het tot hun beroep hebben gemaakt om rel te schoppen, verdeeldheid te zaaien, komen als mollen naar boven in het grasveld dat onze samenleving is. Praat en discussieprogramma`s doen er nog een schepje bovenop. Niet uit laten praten, niet luisteren, geen discussie meer op basisvan argumenten, maar op basis van gevoelens. ‘Ik laat me niets meer gezeggen.’ Geen wonder dat mensen zich terugtrekken. Dat is juist het gevaarlijke, want dan gaat het broeien in de samenleving en gebeurt hetzelfde als bij een vulkaan. De spanning bouwt zich op en ontlaat zich dan in één keer, met verschrikkelijke gevolgen.

Is alles dan verloren. Nee. Deze zondag is de zondag van de eenheid. De eenheid die God ons wil brengen en waar wij allemaal ja tegen kunnen zeggen

De menselijke tragische onwetendheid en verdeeldheid krijgt in Jezus, waarlijk mens, waarlijk God haar oorspronkelijke elan tot volmaakte eenheid terug.

Leegte, chaos, duisternis, een kapotte wereld wordt zinvol geordend en gevuld. Jezus de Verlosser zet die weg voort. Hij is waarheid, weg en leven. Niemand kan het recht hebben God radicaal en totaal te loochenen, omdat God zijn eigen Zoon in ons midden heeft gesteld als de onverdiende synthese van iedere volmaaktheid.

Hoe schril en pijnlijk ook de tegenstellingen zijn tussen Gods Zoon , zijn werken en ons menselijke puinhoop van een kapotte wereld en samenleving, de menselijke leegte:  Jezus bidt, vult zelf de menselijke leegte en ordent onze chaos en puinhoop.

God zelf wordt mens om de menselijke eenheid te smeden. Hij concenteert  onze inspanningen en verlangens op HEMZELF, Hij beheerst ze, Neemt ze op in zijn onweerstaanbare en oneindige eenvoud van Zijn wezen

Aan mensen die elkaar uit belangeloze naastenliefde beminnen

– midden in alle menselijke verdeeldheid-  verschijnt God en wordt die mens door Gods kracht gesterkt in zijn menselijke liefde, die dan tot dagelijkse vreugde wordt.

Wij in onze hulpeloosheid worden toegewijd aan de waarheid dat Jezus de weg, de waarheid en het echte leven is. Het enige wat wij moeten doen is loskomen van deze wereld en ons blikveld verruimen, zodat die vernietigende vernielende afbrekende kracht in ons als mens wordt getemd en wordt omgevormd tot opbouw. De Heer waakt over ons! Hij zegt het vandaag  zelf. Wij hebben het gehoord met onze oren, nu nog met ons hart.

Andere berichten